Pierwsza praca dla Polski nie wygląda jak praca dla Polski

Wielu młodych ludzi chce robić coś dla kraju. Czekają na moment, w którym ktoś zaproponuje im zadanie na miarę tej ambicji. Ten moment zwykle nie przychodzi, bo duże zadania dostają ci, którzy wcześniej dobrze zrobili małe.

Jak wygląda pierwsza praca dla Polski? Zwykle tak: przygotowujesz listę gości na wydarzenie. Dzwonisz do kolejnych organizacji z zaproszeniem. Piszesz notatkę z pomysłem i poprawiasz ją trzy razy, bo za pierwszym nikt jej nie zrozumiał. Stoisz przy wejściu i sprawdzasz zapisy.

Nic z tego nie trafi do biografii. Wszystko z tego czegoś uczy.

Uczy dowożenia. Różnica między osobą, która ma pomysły, a osobą, której powierza się odpowiedzialność, jest prosta: ta druga robi to, co obiecała, w terminie i bez przypominania.

Uczy pracy z ludźmi. W każdym projekcie jest ktoś, kto się spóźnia, ktoś, kto wie lepiej, i ktoś, kto znika przed terminem. Nauczysz się z nimi pracować teraz albo na pierwszym stanowisku kierowniczym - drożej.

Uczy, jak naprawdę działają instytucje. Kto podpisuje, kto płaci, ile trwa zgoda i dlaczego termin w umowie to nie to samo co termin w głowie organizatora. Tego nie ma w podręcznikach.

Trzy rady na start:

- Weź zadanie, którego nikt nie chce. Najszybciej zauważą cię tam, gdzie nikogo nie ma.

- Powiedz, kiedy skończysz - i skończ wcześniej.

- Pytaj „co mogę wziąć na siebie?”, a nie „czym mogę się zająć?”.

U nas nie ma zadań za małych. Są zadania, od których się zaczyna.

Jeśli chcesz zacząć od konkretu - dołącz: mlodaidea.pl/dolacz